رشد و تکامل جنین شما در هفته سی و ششم چگونه است؟

339

بخش مهمی  از تکامل جنین شما، رسیده شدن ریه‏ ها و دستگاه تنفسی  اوست. زمانی که یک جنین به‏طور نارس متولد می ‏شود، یکی از شایع‏ترین مشکلات او سندرم زجر تنفسی است. این بیماری  را بیماری  غشای  هیالن نیز می ‏نامند. در این حالت ،ریه‏ ها کاملاً تکامل پیدا نکرده‏اند و نوزاد قادر نیست خودش به تنهایی نفس بکشد. بنابراین تجویز اکسیژن ضرورت پیدا می ‏کند. ممکن است نوزاد برای  تنفس نیاز به دستگاه ــ مانند دستگاه تهویه مکانیکی  ــ داشته باشد.

در اوایل دهه ۱۹۷۰ میلادی ، دانشمندان دو روش برای  ارزیابی  تکامل ریه ‏های جنین یافتند. برای  هر دو روش باید آزمایش آمنیوسنتز انجام شود. در روش اول نسبت SL سنجیده می ‏شود. با این آزمایش پزشکان می ‏توانند بفهمند که آیا جنین پس از تولد قادر به تنفس خودبه ‏خودی  هست یا خیر.

آزمایش نسبت SL معمولاً تا پیش از هفته ۳۴ بارداری  نشان دهنده تکامل ریه‏ های جنین نیست. در این زمان نسبت بین این دو عامل در مایع آمنیوتیک تغییر می ‏کند. سطح لسیتین (L) بالا می ‏رود ولی  سطح اسفنگومیلین(S) ثابت باقی می ‏ماند. نسبت بین این دو عامل نشانمی ‏دهد که آیا ریه‏ های جنین تکامل پیدا کرده‏اند یا خیر.

روش دیگری که به پزشکان در تشخیص تکامل ریه های  جنین کمک می ‏کند، آزمایش فسفاتیدیل گلیسرول (PG)است. این آزمایش یا مثبت و یا منفی  است. اگر فسفاتیدیل گلیسرول در مایع آمنیوتیک وجود داشته باشد (نتیجه آزمایش مثبت باشد)، احتمالاً کودک پس از تولد دچار زجر تنفسی نخواهد شد.

سلول‏های به خصوصی  در ریه‏ ها مواد شیمیایی خاصی تولید می ‏کنند که برای  تنفس بلافاصله پس از تولد ضروری  می ‏باشند. بخش مهمی  از عمکرد تنفسی  کودک تازه متولد شده را ماده‏ای  شیمیایی به نام سورفاکتانتتعیین می ‏کند. نوزاد نارس ممکن است فاقد سورفاکتانت در ریه‏ های خود باشد. برای جلوگیری از ایجاد سندرم زجرتنفسی  ی ‏توان سورفاکتانت را مستقیما وارد ریه‏ های نوزاد کرد. نوزاد  می تواند بلافاصله از این ماده شیمیایی  استفاده کند. بسیاری  از نوزادان نارس که سورفاکتانت دریافت می ‏کنند، خودشان تنفس می ‏کنند و نیازی به دستگاه‏های  تهویه مکانیکی  ندارد.

You might also like More from author

Comments are closed, but trackbacks and pingbacks are open.