تشخیص و آزمایش TTTS قل ها

218

ممکن است در صورت سرعت زیاد بزرگ شدن شکم در زن حامل ه‏ای که دوقلو دارد به TTTS مشکوک شویم. گاهی اوقات سندرم با سونوگرافی رحم شناسایی می ‏شود. مهم است که مشخص کنیم که آیا دوقلوها یک جفت دارند یانه. در مراحل اولیه حاملگی ، این امر راحت‏ تر حاصل می ‏شود.

اگر سندرم خفیف باشد یا با سونوگرافی تشخیص داده نشود، باتولد دوقلوها ممکن است سندرم تشخیص داده شود. شمارش کامل سلول‏های  خونی  که بعد ازتولدصورت می ‏گیرد کم‏ خونی قل دهنده و افزایش گلبول‏های قرمز در قل گیرنده را نشان خواهد داد.

اگر تشخیص صورت گرفت، مجمع سندرم TTTS، سونوگرافی هفتگی را بعد از هفته ۱۶ آخر حاملگی برای کنترل سندرم توصیه می ‏کند. آنها حتی  توصیه می ‏کنند اگر علائم هشدار دهنده TTTS کاهش یافت باز هم این کار را انجام دهید.

TTTS یک  اختلال پیشرونده است و ممکن است درمان زودرس از بروز مشکلات پیشگیری کند. بدون درمان، ۷۰ تا ۸۰% دوقلوهای مبتلا به این سندرم می ‏میرند. متأسفانه به‏خاطر ارتباطات عروق خونی از طریق جفت اگر یک قل بمیرد،قل دیگر با خطر مرگ یا آسیب ارگان‏های حیاتی روبه ‏روست. ممکن است بازماندگان صدماتی در مغز و قلب و کلیه‏ هایشان داشته باشند.

شایع‏ ترین درمان مورد استفاده کاهش مایع آمنیوتیک است، یعنی حجم زیاد مایع آمنیوتیک از کیسه آمنیون قل گیرنده تخلیه می ‏شود. به‏ طوری که یک سوزن از طریق شکم مادر وارد شده،و مایع تخلیه می ‏شود. اگر لازم باشد این روند ممکن است تکرار شود. میزان نجات بعد از این درمان نزدیک به ۶۰% است. در روش دیگر، یک سوراخ بین ۲ کیسه آمینیون می تواند مایع میان کیسه‏ ها رایکنواخت کند. اگرچه، هیچ‏یک از این روش ‏ها مانع از ترانسفوزیون قل به قل نمی ‏شود.

در برخی موارد TTTS به کاهش مایع آمینونیک پاسخ نمی ‏دهد و اگر روش‏های  دیگر را آزمایش نکنیم،هر دو جنین یا یکی از آنها ممکن است بمیرند. از لیزر ممکن است استفاده شود تا تمام یا برخی از عروق خونی مشترک دو قل را جدا کند.

معمولاً فقط یک روش در حاملگی  لازم است. میزان بقا حدود ۶۰% در این روش است.در ابتدا، سونوگرافی کامل قبل از انجام هریک از روش‏ها صورت می ‏گیرد تا ارتباط غیرعادی را مشخص نمایدو راحت ‏تر و سریع‏ تر با فتوسکوپ موقعیت را مشخص کند. سپس یک فیبرنوری ظریف از طریق دیواره رحم وارد شکم مادر می ‏شود و وارد کیسه آمینیون قل گیرنده می ‏گردد. با نگاه مستقیم به عروق سطحی روی جفت، ارتباطات خونی دیده می ‏شود و با وارد کردن تیر لیزر در آنها این ارتباطات رفع می ‏شود. این  امر جریان خون جنین‏ ها را جدا کرده و ترانسفوزیون خون قل‏ها به یکدیگر خاتمه می ‏یابد.

از آنجا که، نیاز است که این روش زمانی صورت گیرد که کودک‏ ها هنوز در رحم هستند، ممکن است عوارض خطرناکی  را ایجاد کند.

اگر یکی از دوقلوها بمیرد یا در حال مردن باشد، قسمتی  از طناب نافی  را می ‏توان مسدود کرد تا خون بیشتر به آن قل منتقل نشود. حاملگی را می ‏توان به‏صورت اختیاری خاتمه داد.

دیگر درمان محافظه‏ کارانه این است که بنشینیم و منتظر باشیم. حاملگی  را می ‏توان باانجام سونوگرافی متناوب به دقت پیگیری  کرد، شاید زایمان سزارین دوقلوها از نظر پزشکی لازم باشد. مراقبت‏ های پزشکی دوقلوها بعد از تولد روی مشکلات تولد زودرس تمرکز دارد. نوزادان مبتلا به این سندرم ممکن است در زمان تولد به‏ طور وخیمی بیمار باشند و نیاز به درمان در بخش مراقبت‏ های  شدید نوزادان  (NICU)داشته باشند. قل دهنده از نظر کم ‏خونی درمان می ‏شود و قل گیرنده از نظر گلبول‏ های قرمز اضافی و زردی تحت درمان قرار می ‏گیرد.

You might also like More from author

Comments are closed, but trackbacks and pingbacks are open.